Hardlopen helpt!! Er zijn in de afgelopen tien jaar tijden geweest dat de zorg voor en over Sara zo op de voorgrond stond dat er geen tijd/ruimte was voor hardlopen. Er waren ziekenhuisopnamen vanwege de vele epileptische aanvallen, maandelijks soms wekelijk spoedritjes met de ambulance, niet meer willen eten vanwege darmproblemen en slapeloze nachten vol gegil. Ik stond in de overleefstand. Overdag probeerde ik als het even kon om een normaal leven te hebben en gewoon een moeder te zijn van een dochter. Ik probeerde te werken, nog enigszins voor mezelf te zorgen door er zelf uit te gaan met een vriendin, maar… wanneer er sprake is van de overlevingsmodus is een relaxed rondje hardlopen er niet bij. Ik kan me momenten herinneren dat ik toch een poging deed om het hardlopen weer op te pakken. Ik heb nogal een hardnekkige gewoonte me te verzetten tegen situaties waarin ik me machteloos voel. Ik probeerde grip te krijgen door zo normaal mogelijk te leven. Als een gewone moeder van een dochter moet dit toch kunnen? Oppas regelen en gaan. Maar ik liep dan in het bos en was continue bezig met berekeningen te maken: ‘stel dat ik NU telefoon krijg dat Sara naar het ziekenhuis moet? Hoeveel tijd heb ik dan nodig om thuis te zijn? Hoeveel kilometer ben ik nu van huis? Heb ik wel bereik in dit stuk van het bos? Ik raakte geregeld in paniek als ik even niet wist in welk stukje van het bos ik liep. Overigens was ik naar diegene die op moest passen ook niet makkelijk. Denk je hieraan? Als Sara dit doet, dan moet jij… soms besloot ik als ik iets zag gebeuren wat Sara mogelijk niet prettig vond om toch thuis te blijven en niet te gaan. Deze manier van hardlopen had niets meer te maken met even mijn hoofd leegmaken, relativeren of een goed stukje zelfzorg. Het feit is gewoon zo: als je kind ziek is wil je als moeder of ouder in de buurt zijn! Net doen alsof dit niet zo is en goed bedoelde adviezen opvolgen als ‘je moet eerst goed voor jezelf zorgen’ of ‘het is belangrijk dat je dingen voor jezelf blijft doen’ waren voor mij op dat moment grote bullshit. Inmiddels weet ik dat ik niet gewoon een moeder ben met gewoon een dochter. Ik weet dat Sara’s meervoudig gehandicapt zijn mij nooit een doorsnee leven zal geven. Als het met haar goed gaat, dan geeft mij dat de ruimte om dingen voor mezelf te gaan doen. Godzijdank dat ik vanwege haar stabiele gezondheid de afgelopen jaren deze ruimte heb gekregen. Ik heb een opleiding gevolgd, ik werk en ik loop volop hard. En ik geniet hiervan. Als het goed gaat met Sara en ik heb voldoende vertrouwen dat ze stabiel blijft dan kan ik zelfs weekenden of dagen weg. En dit doe ik ook. Ik weet ook dat deze situatie kan veranderen en er wellicht weer perioden van onzekerheid en machteloze gevoelens zullen komen. Dan zullen mijn eigen hobby's weer ingeperkt worden. Het gaat denk ik dan om de acceptatie hiervan.. voor mij is het tijdens de 'slechtere tijden' van Sara een goede zelfzorg om me zoveel mogelijk ontspannen en rustig te voelen. Dit betekent voor mij dat ik zorg dat ik haar zoveel mogelijk nabijheid geef door zoveel en dicht mogelijk bij haar in de buurt te zijn.. Zo ook precies 10 jaar geleden… De eerste twee dagen mocht ik vanwege de heftige bevalling zelf nog verblijven in het ziekenhuis, maar daarna was er geen medische grond meer voor mij. Ik zou naar huis moeten, Sara moest blijven. Ermelo – Utrecht 42 km, 36 minuten rijden. Laten het er als ik in mijn als-er-nood-aan-de-man-is tempo rijd, 28 minuten zijn. Auto parkeren, trappen op rennen. Van deur tot deur ben je toch snel 40 minuten onderweg. Ik had geluk. Er was een kamer vrij in het Ronald McDonald Huis. Ik kende het tot die tijd alleen maar van de huisjes op de balie in de Mc Donalds waar je eventueel je wisselgeld in kon gooien. Nu zou ik er zelf verblijven. Ik was verbaasd, ik kreeg een soort hotelkamer, prachtig netjes en op hetzelfde terrein als waar het WKZ zich bevond. Vrijwilligers heetten me welkom en gaven me een rondleiding. Er was voor zover ik me herinner een gezamenlijke keuken waar je je eigen kastje had waar je boodschappen neer kon zetten. In de keuken liepen ouders en kinderen. Ieder met hun eigen situatie en eigen verhaal. Zonder woorden voelde ik de band met deze mensen. Je zat in hetzelfde kwetsbare schuitje en je bent niet alleen of de enige die weet hoe dit voelt…. En precies dit is wat je als ouder in deze situatie nodig hebt. 09-10-2020 Sara is 10 jaar oud, de leeftijd met de dubbele cijfers! Wat is ze groot geworden. En op haar manier ook wijs. Een puber. Een ondeugende boef met een duidelijk eigen wil. Meervoudig gehandicapt en daardoor zielig? Nee, onzin! Sara loopt in haar loopkar door de kamer en rijdt doelbewust de bijzettafeltjes om, wijst naar de foto van opa in de kast en lacht keihard als ik die aan haar laat zien. Ik denk dat ze de spelletjes herinnert die hij met haar deed. Wanneer we op zondag naar mijn moeder rijden, herkent ze de straat en wijst ze naar buiten en roep ze ‘oooo’ van oma. Wil ze ergens mee spelen? Dan wijst ze doelbewust naar het speelgoed. Is ze het zat? Dan gooit ze het gewoon weg. Net zo makkelijk. What you see is what you get, geen sociaal wenselijkheden, ik hou ervan. Ik hou van dit meisje en ik ben dankbaar dat het zo goed gaat met haar. Het leven met Sara komt zoals het komt en ik heb geen flauw idee hoe de toekomst eruit komt te zien. Maar door te leven in het hier en nu kan ik genieten van de vrijheid die er nu is. Ik wil dan ook nu het zo goed gaat heel graag wat kunnen betekenen voor ouders en familie die op dit moment, vanwege de ziekte van hun kind in de overlevingsmodus bivakkeren. Zij kunnen de zorg volhouden door dicht bij hun zieke kind in de buurt te kunnen zijn. Hoe belangrijk dit is heb ik zelf ervaren. En ik denk dat een ieder die zelf ouder is zich hier ook wel een voorstelling van zal kunnen maken. Een ziek kind heeft zijn vader/moeder nodig in de buurt. Je wilt niet dat als je kind om hulp roept hoeven zeggen. Ik kom eraan: ik ben er met een uur. Een rustplek dichtbij is noodzaak! De komende periode wil ik trainen voor de marathon. Ik wil hardlopen, hardlopen en nog eens hardlopen. 42 km, de afstand van mijn huis naar het Ronald McDonald Huis. Ik wil in actie komen voor het Ronald McDonald huis door te gaan trainen voor de marathon van Rotterdam. Deze zal plaatsvinden op 11 april 2021. Ik ga hier het komende half jaar voor trainen. Ik zal jullie op de hoogte houden van het proces er naartoe via socialmedia. Het trainingsschema voor de marathon betreft een pittig schema wat een behoorlijke aanslag op mijn tijd zal zijn. Maar het is voor een super belangrijk doel!! Het Ronald Mc Donald Kinderfonds ontvangt geen subsidie van de overheid. Het kan alleen maar draaien dankzij vrijwilligers, donateurs en sponsoren. Ik wil jullie dan ook heel graag vragen om samen met mij dit doel te steunen. Jij geeft, ik loop, samen steunen we het Ronald McDonald Huis!

Acties

Hardlopen helpt!!!

Gedoneerd

€ 875,00

Streefbedrag

€ 4.200,00

Einddatum

174 dagen

21%