Hoe slechts één nacht in een Ronald McDonald Huis al impact maakte
Uit de zwangerschapsecho’s bleek het tweede kind van Manon en Joeri een hartafwijking te hebben. Lodewijks geboorte was erg aangrijpend. Tijdens de weeën scheurde Manons baarmoeder en kwam de baby in de open buikholte terecht. Ineens verkeerden Lodewijk én Manon in kritieke toestand. Een spoedkeizersnee volgde. Manon: “We waren ouders geworden van een zoon, maar hadden ons kind niet bij ons. We hadden geen idee of hij het zou overleven.”
Lodewijk werd geboren met zuurstoftekort en direct beademd. Na een uur was de baby stabiel genoeg om even wang aan wang bij Manon te liggen op de operatietafel. “De artsen zeiden: ‘Dan hebben jullie elkaar in ieder geval levend ontmoet, wat er hierna ook gebeurt’. Het waren de meest intense seconden uit mijn leven.” Lodewijk werd met de babylance naar de NICU-afdeling in het ziekenhuis in Zwolle gebracht. Daar werd Lodewijks lichaam naar 33 graden gekoeld, in de hoop hersenschade te beperken. Elk uur dat hij volhield, was een overwinning.
Onder de draadjes
Manon: “Die eerste vijf dagen hadden we geen idee hoe Lodewijk eruitzag. Hij was helemaal ingepakt met koelelementen, zat onder de draadjes en was opgezwollen van het vocht. Hij werd diep in slaap gehouden. We mochten alleen een hand op zijn handje leggen, en dan greep hij onze vinger vast.” Grote zus Coco-Féline mocht niet bij haar broertje op de afdeling komen, zij verbleef twee weken bij opa en oma.
Lodewijk doorliep het 72 uur durende koelproces succesvol. Zijn lichaam werd weer op temperatuur gebracht, waarna er gelukkig sprake was van hersenactiviteit en functionerende organen.
Perplex
Joeri: “Manon werd ontslagen uit het ziekenhuis en een verpleegkundige attendeerde ons op Ronald McDonald Huis Zwolle.” Manon en Joeri waren bij binnenkomst in het Huis perplex. Joeri: “Het is een prachtig Huis, met uitzicht op de natuur. Vooral de ontvangst door de vrijwilligers was bijzonder. Oprechte interesse, alle tijd om ons rond te leiden, maar tegelijkertijd op óns tempo. Alles was supernetjes en goed geregeld.”
Manon: “We dachten minimaal een week in het Huis te verblijven, uiteindelijk bleef het bij één nacht. Diezelfde avond kregen we namelijk de uitslag van de MRI-scan. De arts viel met de deur in huis: ‘Het is medisch niet helemaal verklaarbaar, maar het ziet er eigenlijk fantastisch uit.’ Tegen alle verwachtingen in had Lodewijk geen hersenschade. Voor het eerst in een week sliep ik als een blok, daar in het Huis. Ook al was het maar één nacht, het was zo’n bijzondere ervaring. Het voelde als een warme deken.”
Joeri: “Het was zo fijn om even je verhaal kwijt te kunnen, we zijn de vrijwilligers zo dankbaar. Ze doen het in hun eigen tijd, met alle rust en geduld. Niets is ze te veel, en je moet ook maar om kunnen gaan met die heftige situaties van gasten.”
Onschatbare waarde
Lodewijk mocht die volgende ochtend naar een ziekenhuis dicht bij ons huis. Daar lag hij nog een week, samen met Manon. “Tot nu toe ontwikkelt Lodewijk zich hartstikke goed. Tot hij acht is, blijft hij onder controle in aan denken dat we die avond naar huis hadden gemoeten, met Lodewijk op afstand. We zijn nog geen 24 uur in het Huis geweest, maar het had écht impact. Dat hulp uit onverwachte hoek zó het verschil maakte, was van onschatbare waarde.”