De ambulance reed mij met zwaailichten en sirene naar het Isala ziekenhuis in Zwolle. Ik kreeg het HELLP syndroom, een ernstige ziekte tijdens de zwangerschap die levensbedreigend voor moeder en ongeboren kind kan zijn. Het is een zeldzame complicatie die voorkomt bij 0,2 tot 0,6% van de zwangerschappen. Ik werd ziek, heel erg ziek en heel erg snel. Na precies 27 weken zwangerschap werd onze zoon Hidde geboren via een spoedkeizersnede onder narcose. Hij woog 910 gram, hij was zo klein maar tegelijkertijd zo groot en dapper. Hij werd direct opgenomen op de intensive care voor kleine, hele zieke kinderen (NICU). Daar lag hij, in een couveuse aan zo ongelooflijk veel draadjes, slangetjes en plakkertjes. We kwamen in een medische wereld terecht die moeilijk uit te leggen is aan anderen die het niet hebben meegemaakt. We leefden van uur tot uur, van dag tot dag en soms zelfs van minuut tot minuut. Hidde maakte kritieke en acute momenten mee en zelfs een moment waarin de artsen dachten dat hij ‘er tussenuit zou piepen’. Het was een moeilijke en spannende periode voor ons allemaal.

In de tussentijd werd ik in de dagen na mijn bevalling voorzichtig beter. Mijn herstel was voldoende waardoor ik weg mocht uit het ziekenhuis. Maar precies dat maakte mij angstig en verdrietig. Weggaan uit het ziekenhuis betekende namelijk verder weg zijn van onze zoon. Het Ronald McDonald huis in Zwolle bracht ons de uitkomst. We kregen een prachtige kamer die we wekenlang ons thuis mochten noemen. Elke dag konden we daardoor meerdere keren naar het ziekenhuis, naar Hidde. Op acute of spannende momenten konden we er snel zijn, maar we brachten hem ook mijn gekolfde melk, gingen naar hem toe om met hem te buidelen/ knuffelen (als zijn medische conditie het toeliet) of we zaten naast zijn couveuse, zongen een liedje voor hem, lazen hem voor en fantaseerden over de toekomst.

We brachten uiteindelijk bijna 100 dagen door in het ziekenhuis met Hidde. Eerst in Zwolle en later in het MST in Enschede waar we bij Hidde op de kamer konden slapen. Op dit moment gaat het goed met Hidde. Hij ontwikkelt zich in zijn eigen tijd en is het vrolijkste kleine meneertje dat ik ken. Met mijn herstel gaat het redelijk. Inmiddels, meer dan anderhalf jaar later, word ik fysiek steeds sterker en begin ik mij - op dat vlak- de oude te voelen. Revalideren en herstellen is mij grotendeels gelukt met behulp van hardlopen toen dit fysiek weer kon en mocht. Daar train ik nog steeds super hard voor. Ook psychisch voel ik positief herstel. Het HELLP syndroom laat nog wel zijn sporen na, met name in de vorm van cognitieve klachten, waardoor ik vrij recent pas ben begonnen met een re-integratie traject op mijn werk. 

In de buurt van je kind zijn in zo’n onvoorstelbare onzekere tijd was voor ons van onschatbare waarde. Daar zijn wij het Ronald McDonald huis Zwolle heel dankbaar voor. Zij kunnen alleen bestaan door sponsoring en donateurs. Om die reden ren ik 26 april 2026 de marathon van Londen en haal ik geld op voor het Ronald McDonald huis Zwolle. Doneer jij ook?

- Wist je dat een overnachting €75 kost in het Ronald McDonald huis?

- Dankzij donaties betaal je als gast slechts een bijdrage van €15 per kamer, per nacht.