Hartstilstand, reanimatie en dwarslaesie. Isa is er nog

Het was 4 januari 2022. Isa, een actief meisje van zeven, was al een paar dagen vermoeider dan normaal. “In die kerstvakantie wilde ze zelfs niet schaatsen”, vertelt Ramona. “Dat was niks voor haar.” Op die bewuste dag zakte ze ineens volledig weg. “Boven hoorde ik een schreeuw die door merg en been ging. Kort daarna kreeg ze blauwe lippen en hing ze slap in onze armen. Mijn man Xander en ik moesten snel handelen. Het voelde als een eeuwigheid voor ik de zwaailichten zag.”

Zo moe

In het streekziekenhuis stond Isa’s kamer vol medisch personeel. “Er was een hartritmestoornis ontdekt. Volledig verzwakt zei Isa ons nog: ‘Ik ben zo moe’. Het volgende moment stond haar hart stil. Ook de tijd leek te stoppen toen ze haar zeker 40 minuten
reanimeerden. Isa kwam niet bij bewustzijn en moest met spoed naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. De politie werd ingeschakeld om alle kruispunten af te zetten. Al reanimerend namen ze haar mee de ambulance in, die op de weg vrij baan had. Wij konden niet mee en hadden geen idee of ze nog leefde.” 

In het Sophia Kinderziekenhuis legden ze Isa via een ingrijpende operatie aan de hart-longmachine. Ramona herinnert zich ieder detail: “Ze lag aan machines en zat vol met medicijnen en slangen. En toch, toen ze mijn stem hoorde, probeerde ze te bewegen en was ze ineens even helder. Alsof ze wilde zeggen: ‘ik ben er nog’. De artsen stonden versteld, maar wij wisten hoe sterk onze dochter was.”

‘Wij wisten hoe sterk onze dochter was.’

Lief woord

In die eerste chaotische weken verbleven Ramona en Xander in Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam. “Eerst aarzelden we. We wonen op een kwartiertje rijden. En onze andere kinderen dan? In het ziekenhuis wisten ze dat elke minuut het verschil kon maken. Wat ben ik daar achteraf dankbaar voor. Dat zachte bed, die warme douche. Dingen die ons letterlijk overeind hielden tussen alle tranen door. Net als het samen eten. Door alle stress vergeet je voor jezelf te zorgen. Als lieve familieleden je dan eten komen brengen, kun je er weer even tegenaan.”

Minstens zo onmisbaar waren de mensen in het Huis. “Je hoeft niets uit te leggen. Niemand die zich afvraagt waarom je er als een zombie bij loopt. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Een lief woord van een vrijwilliger, een cadeautje op tafel met een tekst die raakt… Dat is goud waard.”

Niets meer vanzelfsprekend

Isa verbleef twee weken op de intensive care. Met gebaren en door met haar ogen te knipperen, kon ze contact maken. Na tien dagen mocht ze van de hart-longmachine af. Door de reanimatie had ze, hoe onwaarschijnlijk ook, een dwarslaesie opgelopen. Ramona: “Dat Isa haar onverklaarbare hartstilstand had overleefd zonder hersenbeschadiging was een enorme opluchting. Toen kwam het besef: we hebben onze dochter terug, maar nu in een rolstoel. We wisten nog niet of dit tijdelijk zou zijn of voor altijd.”

Het gezin moest alles opnieuw uitvinden. “Voorheen waren we altijd op pad. Naar musea, het park, weekendjes weg, verre vakanties. Nu was niets meer vanzelfsprekend.” Toch bleek Isa net zo’n doorzetter als altijd. “Ze is wie ze was, maar dan met een rolstoel. En energieker dan ooit. Alsof haar hart een nieuwe start heeft gekregen. Isa blijft positief en ontdekt nieuwe mogelijkheden. ‘Ik kan niet lopen, maar nog wel kruipen’, zo zegt ze zelf.”

En hoe kwetsbaar het hart van Isa ook was, het is altijd even groot gebleven. “Isa, die altijd al dol was op armbandjes maken, zamelde zo snel als ze kon geld in voor het Huis en doneerde haar eigen sieraden. Ze wilde samen met ons iets terugdoen en kon toen ook het Huis van binnen zien.”

Topsportmentaliteit

Nu, drie jaar later, heeft Isa haar plek in haar nieuwe leven gevonden. Met haar topsportmentaliteit – ze krijgt les van paralympisch kampioen Jitske Visser – verbaast ze iedereen. Isa is een behendige rolstoelbasketbalster, leert wheelies maken en wil speeltuinen inclusiever maken. “Iets kunnen betekenen voor anderen, dat is haar kracht”, glimt Ramona. “Toen ze op school haar grootste wens mocht opschrijven, zou je verwachten dat ze weer wil kunnen lopen. Wat zij wenste? Dat iedereen gelukkig is.”

Van tijd tot tijd blijft haar situatie confronterend. “We moesten leren accepteren dat ze misschien altijd in een rolstoel zal zitten. Toch geeft die acceptatie ook rust.” De familie maakt plannen voor een verbouwing met een aangepaste kamer en badkamer voor Isa. “Als ik zie hoe blij zij daarmee is, dan weet ik: het is goed."

‘Het Huis hield ons letterlijk overeind tussen alle tranen door’

Erbij horen

Een grote stap voor het gezin is de aankomende vakantie in de Kindervallei, aangepast vakantiehuis van het Ronald McDonald Kinderfonds. “In het begin dachten we: dat hebben we toch niet nodig? Anderen kunnen dit vast harder gebruiken.” Na contact met andere ouders veranderde dit. “Je gunt je kind een plek waar ze ‘gewoon’ is. In het vakantiehuis kan ze straks onbeperkt meedoen met haar dertienjarige zus Zoë en zevenjarige broertje Sem.”

Ramona telt af naar de vakantie. “Een elektrische rolstoelfiets voor de Limburgse heuvels, een aangepast appartement, een leuke en toegankelijke speeltuin: het is allemaal geregeld. Bij Isa overheerst straks het gevoel: hier hoor ik er helemaal bij.”

Wacht maar af

De toekomst van het gezin? Die ligt nog open, maar voelt minder onzeker. “Wel spannend dat ze over twee jaar naar de middelbare school gaat, maar ik weet dat ze haar draai zal vinden.” Volgend jaar reizen ze naar de Molukken, waar Ramona’s roots liggen. “Ik probeerde Isa’s verwachtingen te temperen en zei dat bergbeklimmen geen optie is. ‘Wacht jij maar af, mam’, was haar reactie.” Ramona glimlacht. “We zijn als gezin hechter dan ooit. Je leert genieten van kleine dingen. Wat we nu allemaal van Isa en onze andere kinderen terugkrijgen, dat is onbetaalbaar.”

Lees meer verhalen van families